Het leven is vurrukkulluk

Het leven is vurrukkulluk Twee vrienden de pianist Mees en de dichter Boeli wandelen in het Vondelpark en komen daar het vijftienjarige meisje Panda tegen Ze zijn op slag verliefd maar Mees is de meest doortastende en lokt

  • Title: Het leven is vurrukkulluk
  • Author: Remco Campert
  • ISBN: 9789023424505
  • Page: 395
  • Format: Mass Market Paperback
  • Twee vrienden, de pianist Mees en de dichter Boeli, wandelen in het Vondelpark en komen daar het vijftienjarige meisje Panda tegen Ze zijn op slag verliefd, maar Mees is de meest doortastende en lokt haar in zijn bed Intussen heeft Panda tweehonderd gulden gestolen van een grijsaard Van het gestolen geld wordt een groot feest aangericht.

    One thought on “Het leven is vurrukkulluk”

    1. Wat een leuk boek is dit!En hartverscheurend vertederend eigenlijk ook.Leuk, en geestig, en soms poëtisch en soms flauw-melig maar voortdurend onderhoudend en óók nog ontroerend en helemaal niet zo oppervlakkig, maar wel continu onderhoudend, een romannetje als een divertimento van Mozart, dat lekker aangenaam aan je oor kriebelend voort lijkt te kabbelen tot je onderweg ineens merkt dat je óók langs de rand van de afgrond bent gegaan, maar tegen die tijd lig je alweer in een dubbel om het [...]

    2. Een baliekluiver, plebejer, sjappietouwer Wat zijn de nietsnutten niet in die verzengend warme zomer begin jaren '60 in Amsterdam. Campert putte duidelijk uit zijn eigen leven in de jonge kunstenaarskringen en beschrijft dit zó dat het even lijkt alsof ik erbij was, alweer bijna 60 (!) jaar terug. Bij twijfel, altijd meer Campert.

    3. Campert wordt niet snel geassocieerd met het grootste schrijverschap, zijn boeken zijn bekend maar zijn oeuvre valt in het niet vergelijken bij meesters als Mulisch en Hermans. Dat Het Leven Is Vurrukkulluk tot boekenweek geschenk is gemaakt, vind ik daarom een goede zaak, omdat ik anders ook de kans had gemist om met deze schrijver kennis te maken.Het boek draagt geen brede thema's, het heeft geen diepgewortelde filosofie, het is een 'slice-of-life' waarmee Campert de spot drijft met het alleda [...]

    4. Tijdens de landelijke actie Nederland Leestis dit boek in 2011het geschenk dat alle HAVO5 leerlingen op het Heerbeeck college moeten lezen.De posters bij de actie (vooral blote 'oudere' vrouwen die het boek lezen) riepen veel reacties op de jongere leerlingen. "Moet dat nou weer al dat bloot", "Allemaal oude mensen, waarom geen knappe jongere" toonde dat de link tussen boek en wilde jaren zestig niet gelegd werd.Ik vind het een luchtig, vrolijk van toon, geschreven verhaal met tal van leuke woor [...]

    5. 'Het leven is vurrukkulluk' beschrijft een aantal mensen op één zwoele zomerdag.De roman begint branievol als een Nederlands antwoord op Raymond Queneau, compleet met spreektaal en opzettelijke misspellingen. Campert haalt het echter niet bij de Franse meester, wellicht omdat hij zijn voorbeeld te krampachtig na probeert te doen. Na zes hoofdstukken verlaat Campert ineens deze stijl en ruilt die in voor lange innerlijke monologen en gedachtenstromen, veel bekender terrein in de Nederlandse lit [...]

    6. Wat een heerlijke taal gebruikt Remco Campert toch in dit boek. Hij zet de spelling zo naar zijn hand dat de woorden soms met nog meer betekenissen beladen worden.Dit verhaal schetst een zondag eind jaren vijftig, begin jaren zestig. De schaduw van de jaren veertig hangt nog boven de levens van de personages, al is het leven al duidelijk veel beter. Op het eerste zicht lijkt dan ook alles rozengeur en maneschijn doch algauw merken we dat ieders verhaal ook doorspekt is met triestige, soms rondui [...]

    7. Ik vraag me vooral af wat ik zojuist gelezen heb. Het leest echt heel makkelijk weg, maar inhoudelijk is het erg vreemd. Het beschrijft een zomerdag in Amsterdam voor een aantal mensen. Het is heel erg luchtig en er wordt veel gespeeld met taalgebruik wat ik dan weer wel leuk vond (ook al vond ik het half storend half vermakelijk dat woorden vaak gespeld worden zoals je ze zou uitspreken). Ik had ook niet echt het gevoel dat het verhaal ergens heenging, het is vooral een omschrijving van de sfee [...]

    8. Zo blij verrast door dit boekje. Lichtvoetig, schattig, grappig, rauw, cynisch, melancholisch Het schetst een geweldig beeld van Amsterdam in de jaren 60, en laat me tegelijkertijd herinneren hoe ik de stad zelf ervoer toen ik jonger was en er net kwam wonen.Jammer dat ik dit niet op eenzelfde broeierige zomerdag heb gelezen als waarop het verhaal zich afspeelt, maar eigenlijk is dit ook een goede start van het nieuwe jaar. Niet te zwaar, niet te hysterisch uitbundig maar gewoon vol gezonde leve [...]

    9. Niet zo buitenaards als Tjeempie, maar wel op dezelfde mooie manier geschreven. Het verhaal heeft niet echt een einde of een duidelijk doel voor mijn gevoel, maar het is erg plezierig om te lezen. De wereld in het boek is een groot landschap van roze suikerwerk lijkt het. Alles is mooi, zelfs de dingen die niet mooi zijn. Op de achterkant stond iets van Campert zelf: 'Zó luchtig over de liefde schrijven, dat lukt me niet meer.' Luchtig, dat is het. Luchtig en licht en o zo mooi.

    10. Ooit gelezen voor mijn literatuurlijst Nederlands. Van wat ik mij meen te herinneren, vond ik het niet echt 'je-van-het'. Laten we het zo zeggen: het was een 'moetje';)

    11. De 'Nederland leest' editie van dit boekje stond al jaren in de kast, ik vond het tijd om hem toch eens te lezen. Het is een beschrijving van 1 zomerdag met verschillende personages die elkaar door het verhaal heen tegenkomen. Ik heb hem uitgelezen, maar het is niet mijn smaak en nodigt voor mij niet direct uit om andere boeken van Remco Campert te gaan lezen. Ik moest in het begin wennen aan de schrijfstijl en soms fonetische schrijfwijze van woorden, maar dat gaat na een aantal hoofdstukken ma [...]

    12. Campert ten voeten uit. Eerdaags is bekend geworden dat hij stopt met schrijven: een groot gemis voor de Nederlandse letteren. Wat zullen we hem gaan missen! Hij kan als geen ander spelen met taal, zoals neologismen bedenken die helemaal kloppen in de context van het verhaal. 'Poëzie is een daad van bevestiging', schreef hij ooit. Ook met zijn proza heeft hij bevestigd dat hij een groot schrijver is.

    13. Vier jongelui, Mees, Boelie, Panda en Etta, genieten van een losbandig leven in en rond het Vondelpark aan het begin van de zestiger jaren. Pochen, meisjes versieren, een lastige bejaarde lossen of een feest geven, het is leuk, maar waar word je nou echt gelukkig van?

    14. N.a.v. de warme aanbevelingen heb ik dit boekje toch eens gelezen. Helaas blijk ik er wat minder van gecharmeerd te zijn: de komische woordspelingen en treffende samentrekkingen zijn goed gevonden, maar wegen voor mij niet op tegen de 'warrigheid' van de rest. Niet mijn favoriete Campert.

    15. Tot op 2/3 vond ik het eerlijk gezegd maar zo-zo. Maar de aanhouder wint: het laatste gedeelte trok mij over de streep. Hoewel hier en daar beetje ouderwets aandoend, draait het toch ook om gevoelens van alle tijden. Jonge mensen met hun hormonen, hun toekomstverwachtingen (of gebrek daaraan), hun relaties etc etc. Af en toe hilarisch, af en toe tenenkrommend oppervlakkig. Deels een tijdsbeeld, deels van universele waarheid. Dus toch blij dit boek nu eindelijk gelezen te hebben (als gevolg van d [...]

    16. Direct voordat ik 'Het leven is vurrukkulluk' las, las ik een stukje in 'Overdrijvende wolkenvelden' van Toon Hermans, waar vooral veel talengrappen in staann. Daarom was het frappant dat één van de meest kenmerkende eigenschappen van dit boek de innovatieve taal is. Maar hier gaat het niet zozeer over het gebruik van taal - al heeft de toiletjuffrouw en de jongelui een andere taalgebruik dan de volwassenen. In dit boek gebruikt Campert een afwijkende spelling in een deel van het boek, een afw [...]

    17. Op pagina 31 gaat ‘Het leven is vurrukkulluk‘ definitief dicht. Het zojuist gelezen Bonjour Tristesse ging ook over ‘ledigheid’, maar had een psychologische spanning. Hoe is het mogelijk dat een 17 jarige haar vader doorziet op een gebied waar zij geen enkele ervaring heeft en hoe pakt ze het aan? Maar dit boek is een en al ledigheid. Op pagina 31 al te veel pagina’s lang.De irritatie begon al bij ‘Als niet sinds de overschatte Van Gogh de Europese schilderkunst een verkeerde wending [...]

    18. Waar de recensies die ik eerder las allemaal lovend zijn over dit verhaal en over de taalgrappen die er in verwerkt zijn. Veel wordt er gesproken dat dit verhaal nog steeds past bij de tijd van vandaag. Deze mening deel ik niet met de andere recensenten. Veel hebben volgens mij dit boek al eerder gelezen en is het (nogmaals) lezen dus een vorm van nostalgie. Wat mij betreft is de setting van dit boek niet meer erg representatief, in ieder geval dat hoop ik niet. Het verhaal had eigenlijk geen sa [...]

    19. Dit boekje mee gekregen in de bibliotheek, waar ze oude boekjes van 'Nederland Leest' hadden liggen, ik heb me er met veel moeite doorheen geworsteld. Aan de ene kant 'grappige' vervormingen van woorden, door die ongeveer op te schrijven hoe je het zegt, aan de andere kant ontzettend wollig, langdradig taalgebruik. En dan bedoel ik écht wollig en langdradig. Precies wat ik al bij een eerdere recentie hier zag staan: het toppunt van de Nederlandse, mannelijke 'Literatuur'(kuch)-schrijver die sch [...]

    20. Ondanks de lovende woorden van Philip Freriks en Ronald Giphart had ik moeite met het uitlezen van dit boek. Dit boek is alweer vijftig jaar oud, en dat merkte ik bij het lezen. Afwijkende spelling en leuke woordgrapjes als zoals nijslollie en Marie-Johanna vormden voor mij eerder een struikelblok dan dat ik het verhaal er sprankelender door vond worden, omdat ik me in eerste instantie afvroeg of dit misschien de toenmalige spelling was (niet dus). Daarnaast kan ik me ook niet zo goed verplaatse [...]

    21. Wat heb ik net gelezenHet kostte me echt moeite om door te lezen, het kon mijn interesse niet wekken. Alleen de laatste twee, drie hoofdstukken zijn nog een beetje leuk. Voor de rest heb ik bijna geen idee wie wie is, en blijft dat ook lekker onduidelijk, waardoor ik bijna niet weet wat er aan de hand is.De spelfouten zijn hinderlijk en voegt voor mij niks toe aan het verhaal.Ik heb twee sterren gegeven omdat ik een leuk gevoel heb overgehouden aan het einde.Het is waarschijnlijk omdat dit boek [...]

    22. Een boek met melige woordgrapjes die passen bij de sfeer van het boek. Een sfeer die de jaren 60 ademt in verschillende generaties. Vooral de laatste scene, het feest, geeft een bijna surealistisch beeld dat de feestgangers zelf eevaren. Door het gebruik van veel dialogen in deze scene voel je jezelf bij a een feestganger.Ik vond dat het boek erg makkelijk en snel te lezen was. Toch zat er prachtig schijfwerk en pareltjes van zinnen in. Dat moet niet onderschat worden. Al met al heeft het boek m [...]

    23. Dit boek is? Vreemd? Langdradig? Raar op zijn raarst? Alles loopt in elkaar over, maar zonder enig logisch verband. Wie is Panda, en waarom doet ze zo? Wat willen Mees en Boelie nou eigenlijk? Waarom overvallen ze de opa? Wat gebeurt er met Tjeerd? En de opa en Rosa? En met Boelie en Etta? En Jens en Panda? Ik vind het maar een vreemd boek. Het las wel makkelijk, dat was een pluspunt. Ik heb nog nooit zo snel een literatuurboek uitgelezen! Nu alleen nog even gaan graven naar de boodschap en acht [...]

    24. Although I didn't like the language used, I can appreciate the innovative attempt (the book was written in 1961). The language is an unusual mix of styles which, by the way, doesn't add anything to the story in my opinion. But it is this innovative attempt which made me decide to give the book a rating of three stars. The story itself didn't really appeal to me and would only have received two stars.

    25. I've heard some people be really critical about this book, but I don't think it's that bad. You do notice that the writer is more of a poet than a novelist. The focus is much more on the style than on the story, which doesn't leave that much story. I think it had potential, but it's just too short. Plus, I feel like it's sometimes to obvious when it's the writer that wants to show a certain opinion. It doesn't seem natural enough for the characters.

    Leave a Reply

    Your email address will not be published. Required fields are marked *